خلل

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

خلل . [ خ ِ ل َ ] (ع اِ) آنچه در میان دندانها ماند از طعام و واحد آن خلة است : هو خللهم ؛ او در میان آنهاست . (از منتهی الارب ).

خلل . [ خ ِ ل َ ] (ع اِ) ج ِ خلة. (منتهی الارب ).

خلل . [ خ ُ ل َ ] (ع اِ) ج ِ خلة. (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ). ♦ خلل و فرج ؛ سوراخهای بدن . منافذ بدن . مسامات بدن . مفاتیح عرق . (یادداشت بخط مؤلف ).

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

رخنه، شکاف، خله، منفذ نقص، نقصان، کاستی آشفتگی، اختلال، تباهی، عیب، فساد، وهن