خلنج

(خَ لَ) [ معر. ] (اِ.) نک خَلَنگ.<br>

(خَ لَ) [ معر. ] (اِ.) نک خَلَنگ.

خلنج . [ خ َ ل َ ] (ع اِ) خدنگ . درختی نیک سخت که از چوب آن تیر و نیزه سازند. (منتهی الارب ). ج، خلانج : کمان و تیر و خدنگ و چوب خلنج بسیار افتد. (حدود العالم ). درختی است شبیه به درخت گز و در چین و بلاد روس زیاد بزرگ می شود برگش مثل برگ گز و گلش کوچک و سرخ و زرد و سفید نیز می باشد و ثمرش مثل خردل است گرم و خشک و شکوفه ٔ او تندتر و قوی تر از سایر اجزاء او و شکوفه و برگش جهت گزیدن هوام و روغن او که شکوفه را در آن ریخته سه هفته در آفتاب گذاشته باشند جهت اعیا و درد مفاصل و نقرس نافع و نشاره ٔ چوب او را هم این اثر است . و یک مثقال از تخم او با عسل حافظ دل است از ضرر سموم و خوردن چیزی در ظرف چوب او مانع خفقان است . (از تحفه ٔ حکیم مؤمن ): لبن البخت فی قصاع الخلنج . (از یادداشت بخط مؤلف ). ◄ خارشتر. علف ترنجبین . (یادداشت بخط مؤلف ). ◄ (ص ) هرچیز دورنگ و ابلق . (ناظم الاطباء) : کرد کون تو بدان علت بد همه شلوار تو رنگین و خلنج . سوزنی . عبداﷲ عباس گفت : سگ ایشان سرخ بود گفت : زرد بود... کلبی گفت : خلنج بود. (فتوح ج ٣ ص ٤١١). ◄ نوعی فیروزه باشد. (نقل از نخبةالدهر دمشقی ). جزع . (یادداشت بخط مؤلف ). رجوع به الجماهر بیرونی شود.

خلنج . [ خ ِ ل َ ] (اِ) کبوتری که تمام آن سیاه باشد مگر یک یا دو پراز بال آن که سپیده بود. (از ناظم الاطباء). ◄ هر چیز دورنگ و ابلق . خَلَنج (ناظم الاطباء).

خلنج . [ خ ِ ل ِ ] (اِمص ) نشکنج . عمل گرفتن عضوی و کندن به ناخن . (ناظم الاطباء). نیشگون . (یادداشت بخط مؤلف ). ◄ خوابیدگی و بی حسی عضوی . (ناظم الاطباء).