خلوتیان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خلوتیان . [ خ َل ْ وَ ] (اِ مرکب ) ج ِ خلوتی . منزوی ها. عزلت نشینان . عزلت گزینان : خلوتیان هر کجا مجلس خاصی کنید ترک ادب باشد ار دردسر آرد خمار. خاقانی . تا همه خلوتیان جام صبوحی گیرند چنگ صبحی بدر پیر مناجات بریم . حافظ. افشای راز خلوتیان خواست کرد شمع. حافظ. مست بگذشتی و از خلوتیان ملکوت بتماشای تو آشوب قیامت برخاست . حافظ.