خنبجه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خنبجه . [ خُم ْ ب ُ ج َ / ج ِ ] (معرب، اِ) ظرف بزرگ چوبین، گلین یا سفالین که در آن غله ریزند. (از منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ). مأخوذ از خنبه ٔ فارسی .
خنبجه . [ خُم ْ ب َ ج َ / ج ِ ] (معرب، اِ مصغر) خمره . خم کوچک . مأخوذ از خنبه ٔ فارسی .(از منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ).