خنده گه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خنده گه . [ خ َ دَ / دِ گ َه ْ ] (اِ مرکب ) خنده گاه . جای خنده . لب و دهان : صبح چون خنده گه دوست شده ست آتش سر آتش سرد بعنبر مگر آمیخته اند. خاقانی .
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خنده گه . [ خ َ دَ / دِ گ َه ْ ] (اِ مرکب ) خنده گاه . جای خنده . لب و دهان : صبح چون خنده گه دوست شده ست آتش سر آتش سرد بعنبر مگر آمیخته اند. خاقانی .