خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۱۵۴

خطت که کتابه جمالست سرنامه نامه کمالست ماهی تو و مشتریت مهرست شاهی تو و حاجبت هلالست آن خال سیاه هندو آسا هندوچه گلشن جمالست از مویه تنم بسان مویست وز ناله دلم بشکل نالست آنجا که توئی اگر فراقست اینجا که منم همه وصالست در عالم صورت ار چه هجرست در عالم معنی اتصالست آنرا که نبوده است حالی این حال بنزد او محالست هر چند که مهر رازوالیست مهر رخ دوست بی‌زوالست خواجو که شد از غمت خیالی گردل ز تو برکند خیالست