خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۱۶۵

دلم با مردم چشمت چنانست که پنداری که خونشان در میانست خطت سرنامه عنوان حسنست رخت گلدسته بستان جانست شبت مه پوش و ماهت شب نقابست گلت خود روی و رویت گلستانست گلستان رخت در دلستانی بهشتی بر سر سرو روانست چرا خورشید روز افروز رویت نهان در چین شبگون سایبانست کمان داران چشم دلکشت را خدنک غمزه دایم در کمانست بساز آخر زمانی با ضعیفان که حسنت فتنه آخر زمانست چرا خفتست چشم نیم مستت ز مخموری تو گوئی ناتوانست ز زلفت موبمو خواجو نشانداد از آن انفاس او عنبر فشانست