خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۱۸

ای ترک آتش رخ بیار آن آب آتش فام را وین جامه نیلی ز من بستان و در ده جام را چون بندگان خاص را امشب به مجلس خوانده‌ای در بزم خاصان ره مده عامان کالانعام را خامی چو من بین سوخته و آتش ز جان افروخته گر پخته‌ای خامی مکن وان پخته در ده خام را در حلقه دردی کشان بخرام و گیسو برفشان در حلقه زنجیر بین شیران خون‌آشام را چون من برندی زین صفت بدنام شهری گشته‌ام آن جام صافی در دهید این صوفی بدنام را یک راه در دیر مغان برقع براندازی صنم تا کافران از بتکده بیرون برند اصنام را گر در کمندم میکشی شکرانه را جان میدهم کان دل که صید عشق شد دولت شمارد دام را