خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۱۹۷

اینجا نماز زنده‌دلان جز نیاز نیست وآنرا که در نیاز نبینی نماز نیست مشتاق را بقطع منازل چه حاجتست کاین ره بپای اهل طریقت دراز نیست رهبانت ار بدیر مغان راه می‌دهد آنجا مقام کن که در کعبه باز نیست گر زانکه راه سوختگان می‌زنی رواست چیزی بگو بسوز که حاجت بساز نیست بازار قتل ما که چو نیکو نظر کنی صیاد صعوه جز نظر شاهباز نیست دردیکشان جام فنا را ز بی‌نیاز جز نیستی بهیچ عطائی نیاز نیست محمود را رسد که زند کوس سلطنت کز سلطنت مراد دلش جز ایاز نیست عشق مجاز در ره معنی حقیقتست عشق ار چه پیش اهل حقیقت مجاز نیست آن یار نازنین اگرت تیغ می‌زند خواجو متاب روی که حاجت بناز نیست