خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۱۹۹

روضه خلد برین بستانسرائی بیش نیست طوطی خوش خوان جان دستانسرائی بیش نیست گنبد گردنده پیروزه یعنی آسمان در جهان آفرینش آسیائی بیش نیست بگذر از کیوان که آن هندوی پیر سالخورد با علو قدر وتمکین بز بهائی بیش نیست قاضی دیوان اعلی را که خوانی مشتری در حقیقت چون ببینی پارسائی بیش نیست صفدر خیل کواکب گر چه ترکی پردلست نام آخر خونی مبر کو بد لقائی بیش نیست قیصر قصر ز برجد را که شاه انجمست گر بدانی روشن او هم بی‌حیائی بیش نیست مطرب بربط نواز مجلس سیارگان در گلستان فلک بلبل نوائی بیش نیست اصف ثانی چرا خوانی دبیر چرخ را زانکه او در کوی دانش کدخدائی بیش نیست شهره شهرست مه در راه‌پیمائی ولیک بر سر میدان قدرت بادپائی بیش نیست حاجت از حق جوی خواجو زانکه ملک هردو کون با وجود جود او حاجت روائی بیش نیست