خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۲۶۰

درد محبت درمان ندارد راه مودت پایان ندارد از جان شیرین ممکن بود صبر اما ز جانان امکان ندارد آنرا که در جان عشقی نباشد دل بر کن از وی کوجان ندارد ذوق فقیران خاقان نیابد عیش گدایان سلطان ندارد ایدل ز دلبر پنهان چه داری دردی که جز او درمان ندارد باید که هر کو بیمار باشد درد از طبیبان پنهان ندارد در دین خواجو مؤمن نباشد هر کو بکفرش ایمان ندارد