خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۲۷۸

چو شام شد بشبستان باید کرد ز ماه نو طلب آفتاب باید کرد لباس ازرق صوفی که عین زراقیست بخون چشم صراحی خضاب باید کرد لب پیاله و رخسار مردم دیده ز عکس باده چو یاقوت ناب باید کرد مفرح جگر خسته و دوای خمار ز لعل ساقی و جام شراب باید کرد مدام بهر جگر خوارگان دردیکش دل پر آتش خونین کباب باید کرد مهی که منزل او در میان جان منست کناره از در او از چه باب باید کرد چو آفتاب کشد روی در حجاب عدم نظاره قمری شب نقاب باید کرد برآتش دل ما ریز آب آتش فام که دفع آتش سوزان به آب باید کرد اگر بکوی خرابات می‌کنی مسکن نخست خانه هستی خراب باید کرد وگر بچنگ نمی‌آیدت خوش آوازی بکنج میکده ساز رباب باید کرد بروی دوست بروز آور امشب‌ای خواجو که در بهشت برین ترک خواب باید کرد