خواندار

خواندار. [ خوا / خا ] (نف مرکب ) خوان سالار. (یادداشت بخط مؤلف ) : بخواندار گفتا که شاه جهان ز تن بگسلاند ترا هوش و جان . فردوسی . سبک داد خواندار وی را جواب که من ساخت خواهم یکی نغز خواب . فردوسی . دگر روز با مرد خواندار گفت که ای با خرد یار و با رای جفت . فردوسی .