خوانسار
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خوانسار. [ خوا / خا ] (اِ مرکب ) مخفف خوان سالار که سفره چی و بکاول و طباخ باشد.(برهان قاطع) (ناظم الاطباء) (آنندراج ) : خوان سار اجل نمی کند راست بر خوانچه ٔ تیغ کاسه ٔ سر. اثیرالدین اخسیکتی (از آنندراج ).
خوانسار. [ خوا / خا ] (اِخ ) نام محلی است . رجوع به خونسار شود.