خوب رنگ

خوب رنگ . [ رَ ] (ص مرکب ) خوش رنگ . (ناظم الاطباء). نیکورنگ . آنچه رنگ خوب دارد : فرودآمد از شولک خوب رنگ بریش خود اندر زده هر دو چنگ . دقیقی . بدانگه بدی آتش خوب رنگ چو مر تازیان راست محراب سنگ . فردوسی . چو مر تازیان راست محراب سنگ بدان دور بد آتش خوبرنگ . فردوسی . چون بزادم رستم از زندان تنگ در جهانی خوش سرایی خوب رنگ . مولوی .