خودافتاده
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خودافتاده . [ خوَدْ / خُدْ اُ دَ / دِ ] (ن مف مرکب ) افتاده . عاجز. مسکین . کنایه از متواضع و خاشع. ◄ آنکه موجب افتادگی و عجز خود است . آنکه خود را به پرتگاه و عجز انداخته : خودافتاده نگرید. (یادداشت بخط مؤلف ).