خودخروه

خودخروه . [ خو خوَدْ / خُدْ ] (اِ مرکب ) خودخروس . تاج خروس . خودخروچ، گوشت پاره ٔ سرخی که بر سر خروس است . (برهان قاطع). ◄ گل بستان افروز. (برهان قاطع) (صحاح الفرس ) : ای خواجه چرا جدا شدستی ز گروه چونان که ز خیل و تره ها خودخروه . ابوعلی چاچی .