خودنمای

خودنمای . [ خوَدْ / خُدْ ن ُ / ن ِ / ن َ ] (نف مرکب ) شخصی را گویند که خود را بمردم وانماید. (برهان قاطع). متکبر. خودستا. (ناظم الاطباء). متظاهر. معجب . خودنما : کس از دست جور زبانها نرست وگر خودنمایست و گر خودپرست . سعدی (بوستان ). بسا خودنمایان بیهوده گوی که باشند در سبزگه رزمجوی . امیرخسرو. هیبت مردان نما کین زَنَک خودنما. شیخ واحدی (از شرفنامه ٔ منیری ). ◄ مرائی . ریاکار : من ار حق شناسم وگرخودنمای برون با تو دارم درون با خدای . سعدی .

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی