خودپرست

(~. پَ رَ) (ص فا.) متکبر، خود - خواه.<br>

(~. پَ رَ) (ص فا.) متکبر، خود - خواه.

خودپرست . [ خوَدْ / خُدْ پ َ رَ ] (نف مرکب ) متکبر. (برهان قاطع). دارای عُجب . کسی که فریفته ٔ شخص خود باشد. (ناظم الاطباء) : تا خودپرست بودم کارم نداشت سامان چون بی خودی است کارم سامان چرا ندارم ؟ خاقانی . تو ستوری هم که نفْست غالب است حکم غالب را بود ای خودپرست . مولوی . جوانی تندخوی ترشروی تهی دست خودپرست . (گلستان سعدی ). چرا حق نمی بینی ای خودپرست ؟ سعدی (بوستان ). پی ِ چون خودی خودپرستان روند بکوی خطرناک مستان روند. سعدی . مرا توبه فرمایی ای خودپرست ترا توبه زین گفتن اولی تر است . سعدی .

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی