خودگو
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خودگو. [ خوَدْ / خُدْ] (نف مرکب ) آنکه از خود مدح و تحسین کند. آنکه همیشه از محاسن و فضایل خود سخن گوید. ◄ آنکه بدون آنکه دیگری به او بگوید کلامی بر زبان راند.
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خودگو. [ خوَدْ / خُدْ] (نف مرکب ) آنکه از خود مدح و تحسین کند. آنکه همیشه از محاسن و فضایل خود سخن گوید. ◄ آنکه بدون آنکه دیگری به او بگوید کلامی بر زبان راند.