خوران

خوران . [ خوَ / خ ُ ] (نف ) اکول . بسیارخوار. شکم پرست . (ناظم الاطباء). خورنده . (یادداشت بخط مؤلف ). ◄ (پسوند) مزید مؤخر اسماء امکنه، چون : «چاشت خوران »، «آب خوران ». (یادداشت بخط مؤلف ). ◄ (اِ) ج ِ خور. خورندگان . ♦ رزق خوران ؛ روزی خوران . ♦ روزی خوران ؛ روزی خورندگان . ◄ خوردن . (یادداشت بخط مؤلف ). ♦ شیرینی خوران ؛ شیرینی خوردن . برحسب اصطلاح، عمل نامزدی . عملی که برای نامزدی ترتیب می دهند.

خوران . [ خ َ ] (ع اِ) روده ٔ ستور که حلقه ای صلب محیط آن است . ◄ سر روده . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ) (اقرب الموارد). ◄ روده ای که در آن دبر است . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ). ج، خورانات .

خوران . [ خوَ / خ ُ ] (اِخ ) یکی از مبارزان کیخسرو پور سیاوش . (برهان قاطع) (ناظم الاطباء).