خورخور
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خورخور. [ خُرْ خُرْ ] (اِ صوت ) خرخر. آواز گربه . ◄ آوازی که از بینی و گلوگاه بعض مردم ِ خوابیده برآید.
خورخور. [ خُرْ خُرْ ] (اِخ ) دهی است از دهستان خسروشاه بخش اسکو شهرستان تبریز، واقع در ٢٨هزارگزی باختر اسکو و ١٣هزارگزی شوسه ٔ تبریز بدهخوارقان . این دهکده در جلگه قرار دارد با آب و هوای معتدل و ١٦٥ تن سکنه . آب آن از چشمه و چاه ومحصول آن غلات و پنبه و شغل اهالی زراعت و گله داری وراه ارابه رو است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٤).