خور
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(خُ) (اِخ.) خورشید، آفتاب.
(~.) ۱- (اِ.) ریشه خوردن، خوراک. ۲- خوردنی. ۳- (ص فا.) در ترکیب به معنی خورنده آید: باده خور، میراث خور.
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(خُ) (اِخ.) خورشید، آفتاب.
(~.) ۱- (اِ.) ریشه خوردن، خوراک. ۲- خوردنی. ۳- (ص فا.) در ترکیب به معنی خورنده آید: باده خور، میراث خور.