خوش آهنگ

خوش آهنگ . [ خوَش ْ / خُش ْ هََ ] (ص مرکب ) آنکه در نغمه های آواز تصرفات نیکو و مطبوع کند. (ناظم الاطباء). مردمان خوش آواز یا موسیقی دان . (لغت نامه ٔ محلی شوشتر نسخه ٔ خطی ). ◄ که بگوش خوش آید. (یادداشت مؤلف ). گوش نواز. عالم از ناله ٔ عشاق مبادا خالی که خوش آهنگ و فرح بخش نوائی دارد. حافظ.

خوش‌نوا، خوش‌صدا موزون، ریتم‌دار (متضاد: ناموزون)

هموار، آهنگین، آوازی، شیرین، ملودیایی، ملودیک دل‌انگیز، دلنشین، دلچسب، خوشایند، تر، مطبوع، خوب

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی