خوش آوازی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خوش آوازی . [ خوَش ْ / خُش ْ ] (حامص مرکب ) خوش صدائی . خوش نغمه ای . خوش الحانی : خوش آوازی ناله ٔ چنگ او خبر دادش از روی گلرنگ او. نظامی . جهانجوی را زآن دل آرام چست خوش آوازی و خوبی آمد درست . نظامی .
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی