خوش الحان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خوش الحان . [ خوَش ْ / خُش ْ اَ ] (ص مرکب ) خوش آواز. خوش صوت . خوش نغمه : صبوحی زناشویی جام و می را صراحی خطیبی خوش الحان نماید. خاقانی . ای دریغا مرغ خوش الحان من راح روح و روضه و ریحان من . مولوی . چنین قفس نه سزای چو من خوش الحانیست روم بگلشن رضوان که مرغ آن چمنم . حافظ. گفتم اکنون سخن خوش که بگوید با من چون شکرلهجه ٔ خوشخوان خوش الحان میگفت . حافظ. ♦ بلبل خوش الحان ؛ بلبل خوش نغمه . هزاردستان خوب آواز : بلبل خوش الحان و دیگر مرغان بر آن بهزار دستان از نشاط نعره زنان . (ترجمه ٔ محاسن اصفهان ). رونق عهد شبابست دگر بستان را میرسد مژده ٔ گل بلبل خوش الحان را. حافظ. ز بلبلان خوش الحان در این چمن صائب مرید زمزمه ٔ حافظ خوش الحان باش . صائب .