خوش بنیه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خوش بنیه . [ خوَش ْ / خُش ْ ب ُن ْ ی َ / ی ِ ] (ص مرکب ) مقابل کم بنیه . قوی . آنکه مزاج سالم دارد. آنکه قدرت جسمی کافی دارد. قوی بنیه . با بنیه ٔ خوب . سالم با بهره از قدرت و نظم دستگاه جسمانی خوب .
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی