خوشه در گلو آوردن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خوشه در گلو آوردن . [ ش َ / ش ِ دَ گ َ وَ دَ ] (مص مرکب ) خوشه به گلو دواندن . (آنندراج ). کنایه از برآمدن و رسیدن خوشه ٔ غله باشد . (از برهان قاطع) (آنندراج ) : چو کشت عافیتم خوشه در گلو آورد چو خوشه بازبریدم گلوی کام و هوا. خاقانی (از آنندراج ).