خوشگو
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خوشگو. [ خوَش ْ / خُش ْ] (نف مرکب ) خوش سخن . خوش گفتار. خوشگوی : کز او خوشگوتری در لحن و آواز ندید این چنگ پشت ارغنون ساز. نظامی . بساز ای مطرب خوشخوان خوشگو بشعر فارسی صوت عراقی . حافظ.
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی
فرهنگ نامهای فارسی
نام زنانه