خوش

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

خوش . [ خ َ ] (ع اِ) تهیگاه . خاصره خواه از انسان باشد و یا غیر انسان . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ).

خوش . [ خوَش ْ / خُش ْ ] (اِخ )دهی است جزء دهستان سجاس رود بخش قیدار شهرستان زنجان، واقع در شمال باختری قیدار با ٣٦٠ تن سکنه . آب آن از سجاس رود است . (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ٢).

خوش . [ خوَش ْ / خُش ْ ] (اِخ ) قریتی است به اسفراین . (از معجم البلدان ) (یادداشت مؤلّف ).

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

خوب، نیکو، نیک ≠ بد خشنود، خوشحال، خوشدل، شاد، شادمان، مبتهج، مسرور ≠ ناخوش، ناشاد باصفا، خرم، مصفا، نزه ≠ بی‌صفا، بی‌طراوت