خونة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خونة. [ خ َ وَ ن َ ] (ع اِ) ج ِ خائن . (مهذب الاسماء) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد).
خونه . [ ] (اِخ ) شهرکی است خرد [ به آذربادگان ] با نعمت و آبادان و مردم بسیار. (حدود العالم ).
خونه . [ ن ِ ] (اِ) چوب اسطوانه ای شکل که خمیر نان را بدان پهن کنند. غلطک . وردنه . (ناظم الاطباء).