خویشتن خویش

خویشتن خویش . [ خوی / خی ت َ ن ِ خوی / خی ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) نفس خود : با خردومند بیوفا بود این بخت خویشتن خویش را بکوش تو یک لخت . رودکی . بر خرد خویش بر ستم نتوان کرد خویشتن خویش را دژم نتوان کرد. عنصری . ورچه گرانسنگی با بی خرد خویشتن خویش سبکبار کن . ناصرخسرو. ♦ امثال : خویشتن خویش را بیاب چو مردان .