خویصره
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خویصره . [ خ ُ وَ ص ِ رَ ] (ع اِمصغر) مصغر خاصره . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ). ♦ ذوالخویصره ٔ یمانی ؛ نام مردی صحابی که در مسجد بول کرد. (منتهی الارب ). ♦ ذوالخویصره ٔ تمیمی ؛ لقب خرقوص خارجی . (منتهی الارب ).