خویلد
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خویلد. [ خ ُ وَ ل ِ ] (اِخ ) ابن خالد هذلی مکنی به ابوذویب و ملقب به قطیل از شاعران بود. رجوع به معجم المطبوعات ج ٤ ص ١٨٥ و اعلام زرکلی ج ١ ص ٣٠٠ شود.
خویلد. [ خ ُ وَ ل ِ ] (اِخ ) ابن مره مکنی به ابوخراش هذلی از بزرگان عرب بود. رجوع به اعلام زرکلی ج ١ ص ٣٠٠ و خاندان نوبختی ص ١٩٧ و ١٩٨ شود.
خویلد. [ خ ُ وَ ل ِ ] (اِخ ) ابن عمرو الکعبی مکنی به ابی شریح صحابی بود. (یادداشت مؤلف ).