خَرُّوا

وَ خَرُّوا لَهُ سُجَّداً «راغب» در «مفردات» مى گوید: «خَرُّوا» در اصل از مادّه «خریر» است که به معناى صداى آب و مانند آن مى باشد که از بلندى به زیر مى ریزد، و به کار بردن این تعبیر در مورد سجده کنندگان، اشاره به این است که آنها در همان لحظه که براى سجده به زمین مى افتند، صدایشان به تسبیح بلند است.(27)