خَوَّلْنَاهُ

ثُمَّ إِذَا خَوَّلَهُ نِعْمَةً «خَوَّلْنَاهُ» از مادّه «خَوَل» (بر وزن عمل) به معناى سرکشى و مراقبت مداوم از چیزى است، و از آنجا که چنین توجّه خاصى، مستلزم اعطا و بخشش است این ماده در معناى «بخشیدن» به کار رفته است. جمعى نیز گفته اند: از «خول» (بر وزن عمل) است که به معناى خدمتگزار است آمده; بنابراین «خوّله» به معناى خدمتگزارانى به او بخشید مى باشد. و سپس در هر گونه بخشیدن نعمت، به کار رفته است. بعضى نیز، این ماده را به معناى «فخر و مباهات» دانسته اند، بنابراین جمله فوق، به معناى مفتخر ساختن کسى از طریق اعطاى نعمتى است.(13)