خیط

خیط. [خ َ ] (ع اِ) رشته . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ). ج، اخیاط و خیوط و خیوطة : صدهزاران خیط یک تو را نباشد قوتی چون بهم بربافتی اسفندیارش نگسلد. سعدی . تاب خوردم رشته وار اندر کف خیاط صنع پس گره بر خیط خودبینی و خودرایی زدم . سعدی . ◄ تار عنکبوت مانندی که از هوا فرود آید در سختی گرما و نیست گردد. ◄ هوا. ◄ خلو میان دو چیز. ◄ روشنی که تا بدان درآید. ◄ گله ٔ شتر مرغ . ◄ گروه ملخ . ◄ (اِمص ) درزیگری . ◄ (مص ) دوختن . منه : خاط الثوب خیطا و خیاطة. ◄ رفتن مار بر زمین . منه : خاطت الحیة خیطاً. ◄ گذشتن یک بار یا بسرعت گذشتن . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ). منه : خاط الیه خیطة.

خیط. (ع اِ) گروه ملخ . خَیط. ج، خیطان . ◄ گله ٔ شترمرغ . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ). خَیط. ج، خیطان . ◄ دایره ٔ بر زمین کشیده . (یادداشت مؤلف ).

خیط. [ خ ِ ] (اِخ ) دهی است از دهستان باوی بخش مرکزی شهرستان اهواز، واقع در ٥٨ هزارگزی جنوب خاوری اهواز و یک هزارگزی خاور راه خلف آباد به اهواز. آب آن ازچاه و محصول آن غلات و لبنیات و شغل اهالی زراعت و گله داری راه در تابستان اتومبیل رو است . ساکنان از طایفه ٔ زرگان معمرند. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٦).