داغ بلند

داغ بلند. [ غ ِ ب ُ ل َ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب ) کنایه از نشانی باشد که بسبب سجده کردن بسیاری در پیشانی مردم بهم رسد. (برهان ). داغ بلندان .