دانه چین

دانه چین . [ ن َ / ن ِ ] (نف مرکب ) که دانه چیند. که دانه برچیند. که دانه از زمین بردارد : هواست دانه و من دانه چین و هاویه دام اگر به دانه نمانم بدام درمانم . سوزنی . در پناه پهلوان کبک و تذرو آرد برون چوژکان دانه چین از بیضه ٔ شاهین و باز. سوزنی . جهانست بسیار و مردم بسی به تنهاش خوردن نیارد کسی اگر هست پروانه روی زمین هوا مرغ دارد بسی دانه چین . ؟ (از تاریخ سلاجقه ٔکرمان ). زو شده مرغان فلک دانه چین زآن همه را آمده سر بر زمین . نظامی . چون هما اندک خور و کم شهوتم دانندو من چون خروس دانه چین زانی و شهوت پرورم . خاقانی . ◄ گدا. و رجوع به دانه چیدن شود.

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی