داک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
داک . (اِ) تکیه گاه عموماً و چوبی که دیوار و در را بر آن محکم سازند خصوصاً. ◄ تکیه کردن . ◄ بهندی قاصدانی را گویند که بفاصله ٔ یک میل و دو میل باشند و خطوط مردم را دست بدست برسانند. (لغت محلی شوشتر، نسخه ٔ خطی ).
داک . (اِ) اسم هندی عنب است . (تحفه ٔ حکیم مؤمن ). داکهه . انگور. اسم درخت عنب است . تاک . ◄ نهال خرما. فسیل .
داک . (ع اِ) تلفظی از ذاک، اسم اشاره در عربی . (دزی ).