دبسی

دبسی . [ دُ سی ی ] (ع اِ) مرغی است مایل به سیاهی که بانگ کند. قنطیر. (یادداشت مؤلف ). موسیجه . (لغتنامه ٔ اسدی ذیل موسیجه ) (دستور اللغه ) (زمخشری ) (دهار) (منتهی الارب ). موسیجه و هرچه بدو ماند. ج، دباسی . (مهذب الاسماء). شفنین بری است به لغت عراق . از مطوقات است یعنی که در گردن طوق دارد. (یادداشت مؤلف ). قِنطِر. نوعی کبوتر نامه رسان است . (صبح الاعشی ج ١ ص ٣٨٩). و نیز قلقشندی گوید: پرنده ٔ کوچکیست و کلمه منسوب به دبس است و آن نوعی است از کبوتر و خود اصنافی دارد نزدیک بیکدیگر چون مصری و حجازی و عراقی اما مصری آن ممتازترست و برنگ خاکسترست و گفته اند که آن نر یمام است و دبسی راطبیعت آن است که بر زمین فرود نیاید بلکه او را در زمستان و تابستان گرمسیر و سردسیر باشد و لانه ٔ مشخص ندارد. (صبح الاعشی ج ٢ ص ٧٤) : زهره دلالت کند بر فاخته و کبوتر دشتی و دبسی و گنجشک . (التفهیم ).اطرغلات ؛ دبسی که در گردن طوق دارد. (منتهی الارب ).