ددری

(دَدَ) (ص نسب.)<BR>۱- کودکی که میل دارد غالباً به کوچه و خیابان رود.<BR>۲- کنایه از: زنی که گاه گاه از خانه به در رود و با مردان بیگانه درآمی‌زد.<BR>۳- شخص هرزه و بدعمل.<br>

(دَدَ) (ص نسب.) ۱- کودکی که میل دارد غالباً به کوچه و خیابان رود. ۲- کنایه از: زنی که گاه گاه از خانه به در رود و با مردان بیگانه درآمی‌زد. ۳- شخص هرزه و بدعمل.

ددری . [ دَ دَ] (ص نسبی ) منسوب به ددر. ◄ آنکه بیرون خانه دوست دارد. کودکی که میل دارد به کوچه و خیابان رود. ◄ زن شایق به گردش در کوچه و بازار. زن که به خانه های کسان رود تباهکاری را. زن که به کار بد رود به خانه های غیر. زن بدعمل . زن تباهکار.