دراب
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دراب . [ دَرْ را ] (ع ص ) دروازه بان . (ملخص اللغات حسن خطیب کرمانی ) (مهذب الاسماء).
دراب . [ دِ] (ع اِ) ج ِ درب . (منتهی الارب ). رجوع به درب شود.
دراب . [ دِ ] (اِخ ) دهی است از دهستان آغمیون بخش مرکزی شهرستان سراب، واقع در ١٨هزارگزی شوسه ٔ سراب به اردبیل . جلگه ای، معتدل و دارای ٦٩٣ تن سکنه است . آب آن از چشمه و رودخانه و محصول آن غلات و حبوبات . شغل اهالی زراعت و راه آن مالرو است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٤).