درختکاو

درختکاو. [ دِ رَ ] (نف مرکب ) درخت کاونده . کاونده ٔ درخت . از بیخ کننده ٔ درخت . (ناظم الاطباء): مجثات، مجثة؛ تیشه ٔ درختکاو. (منتهی الارب ).