دردری

دردری . [ دَ دَ ری ی ] (ع ص ) درازخایه . (منتهی الارب ). و رجوع به دَردَرّی ̍ شود.

دردری . [ دَ دَرْ را ] (ع ص ) آنکه بدون حاجت آمد و شد نماید. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ◄ «آدر» و دبه خایه . (از اقرب الموارد). و رجوع به دَردَری ّ شود.

دردری . [ دَ دَ ] (ص نسبی ) منسوب به دردر. دَدری . رجوع به دردر و ددری شود.