دردر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دردر. [ دَ دَ ] (اِ، ق ) درون در و دم در. (ناظم الاطباء).
دردر. [ دَ دَ ] (اِ، ق ) در زبان اطفال، بیرون خانه . کوچه . کوی . مهمانی . (یادداشت مرحوم دهخدا). دَدَر.
دردر. [ دِ دِ ] (اِ صوت ) حکایت آواز لرزش اندام . ♦ دردر لرزیدن ؛ دیک دیک لرزیدن . دیک و دیک لرزیدن .