دردی کش

دردی کش . [ دُ ک َ / ک ِ ] (نف مرکب ) دردی کشنده . دردکش . شرابخور. دردآشام . دردنوش . دردخوار : دردی کش عشق و دردپیمای اندوه نشین و رنج فرسای . نظامی . ساقیا می ده که ما دردی کش میخانه ایم با خرابات آشنائیم از خرد بیگانه ایم . سعدی . سعدیا صاف وصل اگر ندهند ما و دردی کشان مجلس و درد. سعدی . حافظم درمجلسی دردی کشم در محفلی بنگر این شوخی که چون با خلق صنعت می کنم . حافظ. حافظار بر صدر ننشیند ز عالی مشربی است عاشق دردی کش اندر بند مال و جاه نیست . حافظ. غلام همت دردی کشان یک رنگم نه آن گروه که ازرق لباس و دل سیهند. حافظ. پیر میخانه چه خوش گفت به دردی کش خویش که مگو حال دل سوخته با خامی چند. حافظ. پیر دردی کش ما گرچه ندارد زر و زور خوش عطابخش و خطاپوش خدائی دارد. حافظ. عبوس زهد به وجه خمار ننشیند مرید خرقه ٔ دردی کشان خوشخویم . حافظ. دردی کشان عشق چو سازند بزم خویش الماس در پیاله ٔ زهری فروکنند. طالب آملی (از آنندراج ).