درفشانی

درفشانی . [ دِ رَ ] (حامص ) درفشان بودن . درخشانی . تلألؤ : چو آفتاب درخشان شود ز چرخ بلند مه چهارده را کی بود درفشانی . (منسوب به منوچهری ).

درفشانی . [ دُ ف َ / ف ِ ] (حامص مرکب ) عمل درفشان . پراکندن در. درافشانی . افشاندن دُر. (یادداشت مرحوم دهخدا). ♦ درفشانی کردن ؛ در پراکندن . ◄ سخنان سخت نیکو گفتن . (یادداشت مرحوم دهخدا). ♦ درفشانی کردن ؛ سخنان نیکو گفتن : چشم سعدی بر امید روی یار چون دهانش درفشانی می کند. سعدی .