درفشنده

درفشنده . [ دِ رَ ش َ دَ / دِ ] (نف ) درخشنده . روشن . تابدار. (ناظم الاطباء). متلألی ٔ. مضی ٔ : کسی که خواهد تا فضل تو بپوشاند گو آفتاب درفشنده را به گل اندای . فرخی . بر آمد ز هامون به چرخ بنفش درفشنده هر سو درفشان درفش . اسدی . بر چشم آن کش دو دیده تباه کجا روشن آید درفشنده ماه . اسدی . بدینگونه بد تا درفشنده مهر بگردید ده راه گرد سپهر. اسدی . درفشنده شمعی است این جان پاک فتاده در این ژرف جای مغاک . اسدی . درفشنده حوضی ز بلّور ناب بر آن راه بستند چون حوض آب . نظامی . جزیره یکی گشت پیدا ز دور درفشنده مانند یک پاره نور. نظامی . چشمه درفشنده تر از چشم حور تا برد از چشمه ٔ خورشیدنور. نظامی . در او گنبدی روشن از زرّ ناب درفشنده چون گنبد آفتاب . نظامی . طلسمی درفشنده در وی پدید شبانه در آن ژرف وادی رسید. نظامی . درفشنده تیغت عدوسوز باد درفش کیان از تو فیروز باد. نظامی . ترنگاترنگ درفشنده تیغ همه درقها را برآورده میغ. نظامی .