درکون

درکون . [ دَ ] (اِ مرکب ) ترک بند و تسمه ٔ زین که بواسطه ٔ آن هر چیزی را در ترک اسب بندند. (ناظم الاطباء). ◄ جوالیقی در المعرب (ص ١٥٣) از قول ابوحاتم گوید اهل مکه کفل و سرین استر را دَرْکون گویند وبر دَراکین جمع بندند، و آن معرب از فارسی دَرِکون است به معنی «باب الاست ». ◄ بالای در. (ناظم الاطباء). ◄ سکوی نشیمن . (ناظم الاطباء).